Een mooier afscheid had Demi van Erp zich nauwelijks kunnen wensen. In haar laatste wedstrijd voor Nooit Gedacht Vrouwen 1 maakte de spits zondag nog een doelpunt in de gewonnen bekerfinale tegen Haslou (7-1). Even later volgde een publiekswissel. Met de beker in handen kwam er een einde aan een voetbalavontuur dat ruim twintig jaar geleden begon op sportpark De Biescamp.

“Ik kon het eigenlijk niet mooier afsluiten”, blikt Demi (28) terug. “De beker was al de kers op de taart, maar dat ik zelf ook nog een doelpunt maakte, maakte het helemaal compleet.”

Dat doelpunt viel in de slotfase van de wedstrijd. Na een steekpass kwam Demi één-op-één met de keeper en rondde ze beheerst af. Niet veel later mocht ze onder luid applaus naar de kant. Helemaal onverwacht kwam die wissel niet. “De meiden waren de hele tijd aan het overleggen en onze aanvoerder bleef maar vragen aan de scheidsrechter hoeveel tijd er nog gespeeld moest worden. Ik had het wel een beetje door. Maar het was ontzettend lief dat ze dat wilden doen.”

Voor Demi betekent haar afscheid het voorlopig einde van een lange periode bij de club. Als meisje van vijf of zes jaar begon ze al bij de F’jes van Nooit Gedacht. Sindsdien bleef ze de club altijd trouw. “Ik heb eigenlijk altijd gevoetbald en ben nooit eerder gestopt. Daarom voelt het ook best gek om het nu los te laten.”

Via de gemengde jeugdteams tot en met de B kwam ze uiteindelijk terecht bij de vrouwenselectie, waar ze bijna tien jaar deel uitmaakte van Vrouwen 1. In die periode maakte ze veel hoogtepunten mee. “De kampioenschappen springen er natuurlijk uit. En de dubbel die we eerder al eens wonnen met de vrouwenselectie. Toen zat ik nog niet helemaal vast bij de basis, maar ik was er wel bij. Dat was heel bijzonder.”

Ook de bekerwedstrijd tegen FC Twente in 2020 staat nog helder op haar netvlies. “Dat was echt een ervaring op zich. Het sportpark stond helemaal vol. Alleen al dat we tegen zo’n ploeg mochten spelen was supergaaf.”

Het besluit om te stoppen nam Demi niet van de ene op de andere dag. Vorig seizoen twijfelde ze al. Als verloskundige werkt ze onregelmatige diensten, waardoor het steeds lastiger werd om voetbal en werk te combineren. Toch besloot ze er nog één seizoen aan vast te plakken.

“Toen we degradeerden naar de derde klasse wist ik dat de uitwedstrijden dichterbij zouden zijn. Dat maakte het makkelijker. En stiekem hoopte ik natuurlijk ook op een kampioenschap.”

Daarnaast speelde nog iets anders mee bij haar beslissing om nog een seizoen door te gaan. In Vrouwen 1 stond ze namelijk samen met haar jongere zus Nikki op het veld. Zij als spits, Nikki net erachter als nummer 10. “Dat vond ik heel speciaal. Daarom wilde ik nog geen afscheid nemen. Ik wilde graag nog een seizoen met haar spelen.

“Nikki is degene die blijft lopen en de ruimtes induikt. Ik was meer degene die de bal vasthield. Ik denk eerlijk gezegd dat zij meer van mijn assists heeft geprofiteerd dan ik van die van haar”, zegt Demi lachend. “Maar ik geef haar graag de kans om daarop te reageren.”

Het bleek een uitstekende keuze om toch nog door te gaan. Het seizoen eindigde met het kampioenschap én de bekerwinst. 

Hoewel Demi voorlopig stopt met prestatief voetbal, verdwijnt ze waarschijnlijk niet definitief van de velden. “Ik wil uiteindelijk wel bij de 30+ gaan voetballen, maar daar ben ik nog anderhalf jaar te jong voor. Zodra het kan, sluit ik daar waarschijnlijk aan. Daar spelen ook veel oud-teamgenoten van mij.”