Het kampioenschap van de vrouwen van Nooit Gedacht is binnen. Na de 1-0 zege op Haarsteeg kon zondag de vlag uit op De Biescamp. Maar wie trainer Erwin van Grinsven spreekt, hoort niet alleen blijdschap over die titel. Hij vertelt vooral over spanning, teamgevoel en een seizoen waarin de ploeg dichter naar elkaar toe groeide.
“Ik was al vanaf zaterdagavond zenuwachtig”, zegt Van Grinsven met een glimlach. “Twee weken geleden, tegen EVVC, had ik dat ook al. Dan weet je ergens wel dat het goed kan komen, maar het moet nog steeds gebeuren.”
Die spanning voelde hij niet alleen bij zichzelf. Ook op het veld zag hij een ploeg die graag wilde, maar in de beginfase niet helemaal vrijuit speelde. Nooit Gedacht kreeg kansen genoeg, alleen de verlossing liet even op zich wachten.
“Het was een beetje zenuwenvoetbal”, zegt hij. “Onrustig, soms wat wild. Maar de kansen waren wel voor ons. We zijn een paar keer één-op-één geweest en kregen echt genoeg mogelijkheden. Dan ga je vanzelf denken: als die oude voetbalwet maar niet van toepassing wordt.”
Dat gebeurde niet. In de tweede helft viel alsnog de 1-0, waarna het feest losbarstte. Volgens Van Grinsven was die ontlading logisch. “Die goal was echt nodig. Je wil het niet laten afhangen van allerlei rekenwerk. Nu was het gewoon duidelijk.”
Toch draait dit seizoen volgens hem om meer dan alleen die beslissende middag. De basis voor het kampioenschap werd veel eerder gelegd. Na het vertrek van een aantal bepalende speelsters moest Nooit Gedacht zich opnieuw uitvinden. De stap van de eerste naar de derde klasse voelde misschien als een pas terug, maar bleek achteraf precies wat de ploeg nodig had.
“We hebben echt als team de titel gepakt”, zegt Van Grinsven. “Voor elkaar door het vuur gegaan. Dat vond ik misschien wel het mooiste van dit seizoen. Vorig jaar was er soms wat meer onderlinge afstand binnen de groep. Nu zijn we echt naar elkaar toegegroeid.”
Juist daarin ziet hij de grootste winst. Natuurlijk hielpen de resultaten mee, erkent hij. Maar de sfeer binnen het team en de manier waarop speelsters verantwoordelijkheid namen, maakten volgens hem het verschil. “Het hoefde niet allemaal van mij te komen. We hebben het echt samen gedaan.”
Die gezamenlijke aanpak paste ook goed bij zijn rol in dit seizoen. Van Grinsven wist al langer dat hij deze klus voor één jaar op zich zou nemen. Volgend seizoen doet hij een stap terug en wordt hij assistent. Een besluit waar hij met een goed gevoel op terugkijkt.
“Rond de winterstop voelde ik wel dat het zwaar was”, vertelt hij. “Ik heb veel alleen gedaan. Trainingen voorbereiden, de groep scherp houden, zorgen dat alles doorgaat; dat vraagt best veel. Dan is het fijn dat er volgend jaar een hoofdtrainer staat.”
Toch verdwijnt hij niet uit beeld. Integendeel. Juist in een andere rol wil hij belangrijk blijven voor de vrouwentak van Nooit Gedacht en voor de aansluiting van jeugd naar senioren. “Dat vind ik leuk”, zegt hij. “Een beetje die verbinding houden. Voor jonge meiden is de stap naar de senioren best spannend. Dan is het mooi als je daar iets in kunt betekenen.”
Zijn rol verandert dus, maar zijn betrokkenheid bij de club blijft. Dat past ook bij hoe Van Grinsven zichzelf ziet; niet als man van grote woorden of ingewikkelde tactische plannen, wel als iemand die dichtbij de groep staat en weet wat er binnen de club leeft. “Iedereen weet dat ik niet de meest tactische trainer ben”, zegt hij met zelfspot. “Maar voor dit jaar was het precies goed zo.”
En misschien is dat wel de beste samenvatting van het kampioensseizoen van Nooit Gedacht VR1. Een ploeg die na veranderingen opnieuw evenwicht zocht, onderweg hechter werd en uiteindelijk de titel pakte. Van Grinsven vat het zelf het best samen: “Door een stap terug te doen, hebben we er eigenlijk twee vooruit gezet.”